مهمانی خدا

سال ها پیش وقتی نوجوان بودم این شعرو نوشتم

به سبک خراسانی هم نزدیکه

ماه مهمانی خداوند است شو بسوی خدا روان برخیز

خیز و از عشق پاک خالق عشق جرعه ای نوش و پاک بمان، برخیز

خیز و از حسرت جهان دروغ نفس خود را چو گل رهان، برخیز

تا که قلبت زعشق و زیبایی وسع یابد، شود جهان، برخیز

اهرمن در کمین قلب توست دل خود را مده به او، برخیز

بر ستیغ رفیع ایمان رو آسمانی شو ای جوان، برخیز

چون عقاب از زمین ببُر طمع و در ثریا کن آشیان، برخیز

خفتن اکنون به کار تو ناید رهسپار است کاروان، برخیز

آهوی روح خود نه در اینجا که به باغ خدا جران، برخیز

تا که بگشایی و ببندی چشم رفته است از کفت زمان، برخیز

از هم اکنون به فکر فردا باش برنگشتند رفتگان، برخیز

طاعات همگی قبول و عیدتون مبارک